Ciągnięcie, włosów, uderzanie, dyscyplina

Maluchy mogą być osobliwymi osobami, które posiadają różne mechanizmy radzenia sobie, które często sprawiają, że rodzice drapią się w głowę i zastanawiają się: „Dlaczego moje dziecko to robi?” Czasami zachowanie malucha jest wręcz dziwne i niezwykłe. Jednym z przyzwyczajeń – podobnie jak ssanie kciuka – które rodzice chcieliby przełamać, może być kręcenie / ciągnięcie włosów.

Kręcenie włosów jest uważane za działanie uspokajające, które maluch może angażować się w czasie stresu, nudy lub (najczęściej) przed snem, aby pomóc w wyciszeniu. To zachowanie może być również zwolnieniem dla intensywnych lub zaniepokojonych dzieci. Samopoczucie, takie jak wirowanie włosów, jest (w większości przypadków) całkowicie normalne dla maluchów i nawyków, które najprawdopodobniej przerośnie w wieku trzech lub czterech lat. Jednakże, jeśli kręcenie / ciągnięcie włosów utrzymuje się, a twoje dziecko wydaje się być niekomunikatywne, wydaje się całkowicie zaabsorbowane jedną lub większą liczbą czynności samopoczucia lub nie lubi być dotykane, zadzwoń do nas i umów się na wizytę, aby Twoje dziecko było widziane w biurze.

(Także jeśli twoje dziecko zacznie wyciągać włosy, brwi lub rzęsy, może to być poważniejszy stan znany jako trichotillomanii i dalsza ocena jest zdecydowanie potrzebna).

Niektóre podejścia do pomocy w ograniczaniu zachowań

• Staraj się nie zmuszać ani ciągle nie zwracać uwagi na zachowanie kręte włosów, bo prawdopodobnie wzrośnie. Zamiast tego, zaakceptuj zachowanie i spróbuj porozmawiać z dzieckiem, aby zrozumieć, dlaczego takie zachowanie występuje.

• Zachęcaj malucha, by znalazł inne sposoby na uwolnienie stłumionej energii, podczas ćwiczeń fizycznych, takich jak taniec, jazda na rowerze, angażowanie się w zajęcia sportowe / grupowe.

• Zwróć uwagę na to, co dzieje się w domu, co może być przyczyną stresu malucha. Rodzice kłócący się, przybycie nowego dziecka, odsadzenie od piersi lub butelki, przeprowadzka do nowego domu, zmiana opiekuna mogą wywołać takie zachowanie. Czasy nieoczekiwanych zmian mogą być bardzo niepokojące dla małych dzieci, więc pamiętaj, aby w tych czasach dawać dodatkową miłość i uwagę.

• Znajdź zamiennik zachowań kręcących się włosami. Miękki koc, nowe wypchane zwierzę, sztuczne włosy lub mała lalka z długimi włosami mogą załatwić sprawę.

• Jeśli wszystko inne zawiedzie, pozbądź się włosów dziecka. Krótsza fryzura może być mniej kusząca, aby kręcić.

Maluchy są pełne dziwacznych zachowań. Rodzice od dawna będą opowiadać swoim maluchom o tych wszystkich małych dziwactwach. Ale zawsze dobrze jest pamiętać, że te dziwactwa są częścią tego, co czyni je wyjątkowymi i (w większości dni) komicznymi i pełnymi zabawy!

Lata przedszkolne to niezwykły czas na wzrost i rozwój – jednak dynamika nastrojów, umiejętności rozwiązywania problemów i zachowań jest ogromna. Umiejętności językowe pop i pytania przepływają swobodnie, jednak w chwilach stresu dzieci zdają się być tylko chwilą od bycia maluchami. Temperamentowe napady złości, niezdolność do używania słów i uderzenia są powszechnymi reakcjami.

Kiedy dochodzi do uderzenia, sugeruję dać dziecku szybką, surową reakcję, po której następuje postępowanie dyscyplinarne w twoim domu: timeout (nie zaczyna się, aż przestanie krzyczeć); ulubiona telewizja / wideo usunięte na dzień / noc; ulubiona zabawka odłożona na cały dzień. Nie angażujcie się emocjonalnie z dużą reakcją, a następnie prowizoryczny wykład o byciu „miłym”.

Możesz powiedzieć coś prostego, na przykład: „Nie dotykaj swojego młodszego brata, gdy jesteś szalony”, lub „Nie bij mnie, gdy jesteś szalony”, lub „Absolutnie nie uderzaj, gdy jesteś zły.” Oznacz uczucia i zachowanie. Po ustabilizowaniu się pyłu możesz porozmawiać o tym, co zrobić z „szalonym, co czujesz”, aby pomóc dzieciom uczyć się o tych wielkich uczuciach.

Uczymy dzieci zachowania i bezpieczeństwa, a także pomagamy im uczyć się o wielkich uczuciach w życiu (jak odpowiednio zwracać uwagę, jak wyrażać złość, odpowiednio frustrować, jak dobrze się bawić i być zrewitalizowanym bez przekraczania linii) . Jeśli twoje dziecko wciąż jest zaniepokojone pobraną zabawką lub programem telewizyjnym, nie mów im ponownie, że to ich wina i że poniosą karę; powiedz im, że myślisz, że zapamiętają regułę następnym razem, gdy będą wściekli, lub że jutro zabawka powróci i myślisz, że będą mogli być szefem swojego ciała i nie uderzać nikogo przez cały dzień.

Nie powtarzaj i nie dawaj swojemu dziecku dużej emocjonalnej reakcji. Przedszkolaki próbują przejąć kontrolę nad emocjonalnym tonem domu. Bądź więc spokojny – nie daj im satysfakcji z kontroli emocjonalnej – i bądź jasny. Bądź czysty i surowy, a następnie wycofaj się. Później, miej nadzieję na lepsze jutro i wiedz, że uczysz ich, jak rozumieć i zarządzać WIELKIM, ciężkimi uczuciami w życiu.

Diana Schwab jest naszym konsultantem rozwojowym Kids Plus. Pracuje z rodzicami, aby pomóc im rozwiązać problemy rozwojowe, zarządzać znaczącymi zmianami w swoich rodzinach oraz znaleźć i wykorzystać wszystkie potrzebne zasoby.

Ostatnio zacząłem rozmyślać o nocnym treningu mojej 23- (prawie 24-) miesięcznej córeczki. Święty Mikołaj przyniósł jej nocną zasłonkę dla księżniczki Disneya. Miałem nadzieję, że nowe miejsce do spania będzie tak kuszące, że usiądzie na siedzeniu i natychmiast zacznie się chować i sikać. VOILA! Moja córka byłaby pouczana!

To było zdecydowanie pobożne życzenie z mojej strony. Trening nocny okazał się jednym z najtrudniejszych doświadczeń, z jakimi miałem do czynienia jako rodzic.

Krok pierwszy

Pierwszym krokiem w treningu na nocnik jest poszukiwanie znaków od dziecka, aby ustalić, czy jest on gotowy do rozpoczęcia procesu uczenia nocnika. Pamiętaj – pomimo tego, co babcia, ciocia Claire lub twoja siostra mówią – nie ma „magicznego wieku”, aby rozpocząć naukę nocnego dziecka. Odbierz swoje wskazówki od dziecka, aby ocenić gotowość. Oto kilka znaków, na które należy zwrócić uwagę:

Czy Twoje dziecko chowa się za kanapą lub wchodzi do szafy, żeby wypróżnić się z jelit?

Czy Twoje dziecko wykazuje zainteresowanie nocnikiem lub prosi o „pójście na nocnik”?

Czy Twoje dziecko zaczęło prosić o zmianę jej pieluszki lub poprosić o założenie podciągania lub bielizny?

Czy Twoje dziecko zaczęło ci mówić lub wskazywać „pee pee” lub „poo poo” ZANIM w ogóle jedzie?

Czy Twoje dziecko pozostaje suche dłużej niż dwie godziny, obudzić się z drzemek i mieć dość przewidywalny harmonogram ruchu jelit?

Czy Twoje dziecko może podążać prostymi, werbalnymi wskazówkami?

Jeśli twoje dziecko wykazuje którykolwiek z tych objawów, może to być dobry moment, aby spróbować i wypróbować trening nocny.

Krok drugi

Drugi krok w procesie nocowania wymaga decyzji: małego nocnika, który pasuje do Twojego prawdziwego sedesu lub nocnika? Decyzja należy wyłącznie do Ciebie.

Niektóre zalety nocnika to: jedno przejście mniej, ponieważ twoje dziecko już siedzi na „dużym nocniku”, nie ma sprzątania (bonus!), A twoje dziecko może pomóc wybrać zabawny motyw siedzenia nocnego (np. Ulica Sezamkowa, Disney Princesses, Cars, itp.). Wadą jest jednak to, że niektóre dzieci są przerażone „wielkim nocnikiem”, więc nocnik może ich mniej zastraszyć. Ponownie, decyzja należy do Ciebie i to, co działa najlepiej dla Twojego dziecka.

Pull-Ups vs. Bielizna

Kolejne pytanie należy również do Ciebie: podciąganie się czy bielizna? Moim zdaniem, albo jest w porządku. Niektórzy rodzice decydują się na przejście z pieluszek na pull-upy na jakiś czas. Niektóre z nich mają na sobie regularną, bawełnianą bieliznę w ciągu dnia i podciąganie w nocy. Inni (bardziej ambitni) rodzice przestawiają się na regularną bawełnianą bieliznę, aby dziecko mogło nosić ją w dzień iw nocy.

Cokolwiek wybierzesz, słowo ostrożności: przygotuj się na wypadki. Zawsze miej pod ręką zmianę bielizny / ubrań, zapasowy zestaw prześcieradeł i dobry środek czyszczący do dywanów w razie potrzeby.

Nocna rutyna

Stwórz swoją twarz w grze – czas na zabawę!

Rozpocznij nocnik z dzieckiem. Dobrym sposobem na ułatwienie dziecku przygotowania do nocowania jest siedzenie go w toalecie przed kąpielą. Daj swojemu dziecku książkę, którą lubi czytać podczas kąpieli i zobacz, co się stanie. Jeśli jesteś bardzo zmotywowany i chcesz się na to zdecydować, połóż dziecko w bawełnianej bielizny i poproś dziecko, by usiadło na nocniku, gdy ono się najpierw obudzi, a następnie co 1-2 (wstawanie) po około 3-5 dni. Zachęć dziecko, aby ostrzegało Cię, kiedy musi korzystać z łazienki. Niektórzy rodzice uważają, że pomocne jest oferowanie nagród (takich jak naklejki, M & M, nowa zabawka itp.). Znowu rób to, w czym czujesz się dobrze, i to, co działa najlepiej dla Ciebie i Twojego dziecka.

Proces nocnika

Pamiętaj, że nocowanie jest procesem; nie ma dobrego ani złego sposobu, aby to osiągnąć. To, co działa dla Ciebie i Twojego dziecka, może nie działać dla kogoś innego. Bądź cierpliwy wobec swojego dziecka. Zaoferuj zachętę (bez uprzedzenia) i pochwałę. Nie próbuj zmuszać dziecka do naciskania na nocnika i nie karaj go, jeśli nie chce skorzystać z nocnika lub wypadku. Bądź konsekwentny z „nocną rutyną” i po tym, co na pewno będzie dużo wzlotów i upadków podczas tego procesu, twoje dziecko stanie się profesjonalistką w robieniu kupek i siusiu na nocniku.

* Osobista aktualizacja nocnika: więc moja córka naprawdę lubiła używać nocnika przez około dwa tygodnie. Za każdym razem, gdybym zapytał, czy chce „iść na nocnika”, odpowiedziała mi z entuzjazmem „tak!”. Nawet kilka razy podrapała się i sikała na nocniku. Byłem tak podekscytowany i czułem, że wkrótce zostanie „nocnym profesjonalistą”. Ale nie mogłem się bardziej pomylić. Ostatnio mogła mniej przejmować się nocnikiem, stała się całkowicie bezinteresowna i nie chce nawet na nim usiąść. Obecnie pracuję nad akceptacją i zapewniam, że wszystko jest w porządku, ponieważ ona nie jest jeszcze gotowa. Pozostaję pewna, że ​​jej czas, by zabłysnąć jako „nocny profesjonalista”, dopiero nadejdzie.

Twój adres email nie zostanie opublikowany.