ADHD

Czy Twoje dziecko w wieku szkolnym uwielbia się poruszać, wydaje się być „zawsze w drodze” lub ma problemy z siedzeniem w miejscu? A może zdaje się, że zapomniała o trzech rzeczach, o które prosiłeś ją, zanim jeszcze dotrze na górę? Czy walczy społecznie lub w szkole z powodu tych cech?

Wszystkie te rzeczy mogą zdarzać się sporadycznie każdemu dziecku, ale jeśli są prawdziwe przez większość czasu, to możliwe, że twoje dziecko może mieć Attention-Deficit / Hyperactivity Disorder.

Co oczywiście powoduje, że od razu pojawia się kilka pytań: co to oznacza? Czy ADHD nie jest zdiagnozowane, a leki nie są nadmiernie wykorzystywane? Co możesz zrobić, by pomóc swojemu dziecku?

Co oznacza ADHD

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD) jest powszechnym stanem neurologicznym, występującym u około trzech do pięciu procent populacji na całym świecie. Jest silny składnik genetyczny tego zaburzenia, chociaż czynniki środowiskowe i doświadczenia z wczesnego życia (takie jak wcześniactwo i bardzo niska masa urodzeniowa, prenatalny alkohol lub ekspozycja na lek, toksyczność ołowiu, niedożywienie, nadużywanie lub zaniedbanie – aby wymienić tylko kilka) mogą również znacząco wpływają na ryzyko dla dziecka związane z ADHD.

ADHD jest podzielony na trzy podtypy:

1. Osoby z przewagą nadpobudliwości i impulsywności;

2. Ci, którzy nie są nadpobudliwi, ale mają trudności z utrzymaniem ich uwagi i skupienia;

3. Ci, którzy mają obie grupy trudności.

Dzieci, które są nadpobudliwe i mają trudności z kontrolą impulsów, są często diagnozowane w młodszym wieku, ponieważ ich zachowanie skłania do oceny diagnostycznej. Dzieci, które mają głównie nieuważny podtyp, często nie są diagnozowane, dopóki nie są starsze, gdy starają się postępować zgodnie ze wskazówkami, zakończyć prace szkolne na czas lub śledzić rzeczy w wieku, w którym większość dzieci jest w stanie to zrobić.

To powiedziawszy, nie wszystkie dzieci, które są aktywne, impulsywne lub rozproszone, mają ADHD. Mogą to być normalne reakcje na stres, szczególnie duże zmiany w domu lub szkole lub poważne stresujące wydarzenia w rodzinie. Dzieci mogą również mieć objawy, które naśladują ADHD, jeśli nie śpią dobrze – albo nie śpią wystarczająco, albo nie osiągają wysokiej jakości snu z powodu takich chorób jak choroba lub obturacyjny bezdech senny. Trudności z uczeniem się mogą również objawiać się objawami podobnymi do ADHD, kiedy dzieci zaczynają się nudzić, frustrować lub próbować zrekompensować sobie akademickie zmagania, stając się klasowym klaunem lub znęcającym się. Trudności z uczeniem się często towarzyszą również ADHD, które omówimy w osobnej notatce doktora.

ADHD może być zdiagnozowane przez pediatrę, lekarza rodzinnego, psychologa lub psychiatrę. Wszyscy powinni używać starannej historii i standaryzowanej skali ocen lub bardziej dogłębnych testów psychologicznych. Jeśli psycholog ocenia dziecko, to jest również uzasadnione fizyczne badanie przez lekarza w celu omówienia możliwych przyczyn medycznych wymienionych powyżej. Z definicji symptomy muszą występować przez ponad 6 miesięcy, zaczynają się przed ukończeniem 7 lat (chociaż mogą nie być rozpoznawane jako takie do później), i muszą wpływać na zdolność dziecka do funkcjonowania w odpowiedni dla wieku sposób w wielu ustawieniach ( na przykład zarówno w domu, jak iw szkole).

Lekarze podstawowej opieki zdrowotnej będą zazwyczaj korzystać z jednej z kilku wspólnych, znormalizowanych skal oceny (skale Vanderbilt i Conner są najczęściej używanymi skalami). Te standardowe skale oceny mogą również sugerować możliwość innych zaburzeń, takich jak trudności w uczeniu się, lęk, depresja lub zaburzenie opozycyjno-buntownicze, w którym to przypadku uzasadniona byłaby dalsza ocena. Dzieci oglądane przez psychologa lub psychiatrę mogą być oceniane pod kątem tych możliwości w tym samym czasie, co wstępna ocena ADHD.

Jak pomóc

Kiedy u dziecka zdiagnozowano ADHD, co możemy zrobić, aby pomóc? Aby rozpocząć, sama diagnoza pomaga dziecku, rodzicom i nauczycielom dowiedzieć się, że problemy nie są winą dziecka. To nie jest umyślne złe zachowanie lub lenistwo, ale raczej zaburzenie neurologiczne, które powoduje dziecięce zmagania. Struktura i spójność w domu i szkole również bardzo pomagają, więc rodzice mogą potrzebować regularnego komunikowania się z nauczycielami, aby zapewnić, że oczekiwania, nagrody i konsekwencje są konsekwentnie stosowane między domem a szkołą. Codzienne dzienniki komunikacji i listy kontrolne dla często powtarzających się zadań mogą pomóc dzieciom śledzić zadania i zakończyć ich pracę. Dzieci, które mają ADHD i trudności w uczeniu się, będą potrzebowały wsparcia w nauce i zakwaterowania, które uwzględniają te strategie, a także wyspecjalizowanych programów nauczania w celu rozwiązania konkretnych różnic w nauce.

Chociaż nie ma dowodów, które wspierałyby „specjalne” diety z powodzeniem leczące ADHD, jasne jest, że ogólna zdrowa dieta, wolna od nadmiaru „śmieciowego jedzenia”, a także dużo ćwiczeń i snu, pomagają wszystkim dzieciom robić wszystko, co w ich mocy. Istnieją również dowody na to, że diety bogate w kwasy tłuszczowe Omega-3, żelazo i cynk wspomagają rozwój mózgu.

Ważne jest także uczestniczenie w zajęciach, w których dziecko ma szansę na osiągnięcie sukcesu. Dzieci z ADHD pracują bardzo ciężko, aby osiągnąć rzeczy, które są łatwiejsze dla wielu rówieśników, a ciężka praca jest stresująca. Zajęcia nieakademickie mogą stanowić wytchnienie od tej ciężkiej pracy i nie powinny być odbierane jako konsekwencje dla walk w środowisku akademickim lub domowym. Dla dzieci, które są zainteresowane, zajęcia z sztuk walki (karate, tae kwon do itp.) I joga mogą być bardzo pomocne, a wiele kontroli umysłu i ciała jest integralną częścią praktyki każdego z nich.

Lek?

Nawet pomimo tych wszystkich wsparcia, wiele dzieci z ADHD wciąż zmaga się, a kwestia leczenia nieuchronnie powstaje. Podczas gdy bardzo niewielu rodziców jest chętnych do spróbowania leków, często jest brakującym ogniwem w drodze do sukcesu dla dziecka z ADHD. Podstawową różnicą neurobiologiczną w ADHD jest brak równowagi neuroprzekaźników (substancji chemicznych, z których komórki mózgowe używają się do rozmawiania ze sobą) w części mózgu, która pomaga osobie skupić się na zadaniu, ale pozostaje wystarczająco świadomy jej otoczenia, aby móc zrzucić zadanie i zareagować na awarię. Te same szlaki komórek mózgowych umożliwiają także zatrzymanie się i rozważenie konsekwencji przed wykonaniem działania.

Używanie leków, które pomagają tej części mózgu lepiej wykonywać swoją pracę, jest podobne do używania okularów, aby pomóc im lepiej widzieć. Jako rodzic, jeśli okulista powiedział ci, że twoje dziecko nie widzi dobrze, co byś zrobił? Dostałbyś mu okulary, prawda? Nie powiedziałbyś: „Tak, rozumiem, że on nie widzi, ale nie wierzę w okulary, więc nie zamierzamy ich używać?” Wziąłbyś mu okulary, ponieważ okulary są narzędzie pomagające jego oczom lepiej wykonywać swoją pracę. A to z kolei pomaga mu łatwiej zrobić wszystko inne. Leki na ADHD są podobne do okularów dla mózgu Twojego dziecka – narzędzie, które pomaga niewłaściwej części lepiej wykonywać swoją pracę. Gdy mózg dziecka jest w stanie skupić i kontrolować impulsywność, wtedy reszta tego, w czym jest dobra, zarówno w domu, jak iw szkole, ma szansę zabłysnąć.

Leki powinny być stosowane tylko po dokładnym zdiagnozowaniu ADHD i muszą być dokładnie monitorowane. Wiele dzieci może przyjmować „wakacje z lekami” w przerwach w szkole, stosując lek tylko w dni szkolne i w inne dni, kiedy muszą się skupić. Ponieważ jest to genetyczna neurobiologiczna różnica w mózgu, ADHD nie jest czymś, z czego dzieci „wyrastają”, a wielu dorosłych, którzy zostali zdiagnozowani jako dzieci, teraz odkrywa, że ​​nadal funkcjonują lepiej, gdy stosują leki – tak samo jak wielu dorosłych który zaczął nosić okulary jako dzieci. Niektóre nastolatki i młode osoby dorosłe z łagodnym ADHD uczą się jednak strategii kontrolowania skupienia i kontroli impulsów i radzą sobie dobrze bez leków. Ważne jest, aby wszelkie decyzje dotyczące zaprzestania używania leków ADHD były podejmowane ostrożnie podczas konsultacji lekarskich, szczególnie dla nastolatków, którzy prowadzą samochód, ponieważ brak skupienia lub kontrola impulsów za kierownicą może mieć oczywiste i poważne konsekwencje.

Twój adres email nie zostanie opublikowany.